تا چه حدی به روحیه کاری پرسنل اهمیت می دهیم؟!
مهدی اسدنجات /رادیولوژی بیمارستان فجر
مفـتخر از آنیـــم در محیــطی قـدم به عرصه خـــدمت گـــــذاشته ایـم که روزنه ای بــــرای بروز پیشنهـادات و انتقادات بر روی آسمانی پر از ستارهباز شده است. ولـــی گاهی برونداد اندیشه و گاهی سکوت در اندیشه محیط اطرافمان را ناموزون می سازد که هر دو به نفع کنار رفتن و به نوعی عزلت نشینی است .اما چه زیبا و عقل پسند است که انسان بتواند آنچه را که بدان ایمان دارد با تمام وجودش ازآن دفاع کند و بر نظرهای خواهانش بگذراند . ما برآنیم تا در محیطی پر از نفس های آزاد ،روحیه های شاداب وآموزه های انسانی، عشق خدمت به انسانیت را تجربه نماییم . هرازگاهی اندیشه کوچک خویش را درگیر می سازیم و در لابه لای عرق های پیشانی همکاران به جستجوی ابزارهای ضد خستگی برای پرسنل میگردیم . آیا بجا نیست هر چند ماه یکبار با جمع کردن اکثریت آنان در یک مکان و با یک تشکر و قدردانی حتی بدون هیچ گونه پذیرایی عرق پیشانیشان را پاک کنیم ؟ آیا بهتر نیست در همان مکان از اقدامات مسئولین برای ایجاد رفاه کاری و اقدامات جبرانی در مقابل زحماتشان برایشان بگوییم ؟آیا بهتر نیست بجای یادداشت چند دقیقه زودرفتن و دیرآمدن بمنظور تاثیر در امتیازات پرسنلی علت آنها را از همکاران جویا شویم؟ چه بسا همکاری بچه خردسالش از سرویس جامانده و خودش خواسته آنرا به مدرسه برساند. یا شاید همکاری بخاطر دادن قرصهای والدین پیرش بعضی روزها ناگزیر باشد که دقایقی دیر سر کار برسد یا زودتر به منزل برود .آیا یادداشت این زمانها بجای احساس همدردی، روحیه آنها را آزار نمیدهد ؟در کنار همه اینها باید به فکر راههایی بود که صمیمیت و روحیه همکاری را در محیط جمعی بالا ببرد.در این راستا اگر مدیریت بتواند با کسب بودجه های تفریحی به این مهم همت بگذارد مطمئناً اردوهای دسته جمعی تاثیر بسزایی در افزایش روحیه کاری و همکاری خواهد داشت